دلم تنگ است .. نميدانم ز تنهايي پناه آرم كدامين سوی ..

پريشان حالم و بي تاب مي گريم .. قلبم بي امان محتاج مهر توست ..

نميدانی چه غمگين رهسپار لحظه های بی قرارم من ..

به دنبال تو همچون كودكی هستم و معصومانه می جويم پناه شانه هايت را

كه شايد اندكی آرام گيرم .. 

دلم .. دلم تنگ است و تنهايي به لب می آورد جانم ..

بيا تا با تو گويم از هياهوی غريب دل كه بی پروا تلنگر ميزند بر من

و می گويد به من نزديك نزديكی ..

به دنبال تو ميگردم .. به سويت پيش می آيم ..

چه شيرين است .. پر از احساس يك خوشبختی نابم ..

تا ابد من دوستت دارم ..

خدایا...

بر من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ ..

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نحورم ..

و مردنی عطا کن که بر بیهوذگی اش سوگوار نباشم ..

بگذار تا ان را من خود انتخاب کنم ..

اما انچنان که تو دوست داری ..

چگونه زیستن را تو به من بیاموز ..

چگونه مردن را خود خواهم اموخت ..

انگار از همه فرار مي کنم ..

از آنچه در مقابلم است ..

از اين شلوغي که قابل ترتيب نيست ..

مدادها انگشتانم را خورده اند ..

جاي شکي نيست که من از اين همه تنهایی گريزانم ..

غريبه ...

که حضوري پديدار از چهره ات را مي ربايد ...

تنهايم ...

آشفته و سرگردان ...

انگار از همه فرار مي کنم ..

 هر روز وسعت تنهائيم بزرگ تر .. كه نه ، بزرگ تر نمي شود ..

فقط حصار دورش تنگ تر و تنگ تر مرا فرا مي گيرد ..

و ميان اين حلقه تنهايي ، منم و خودم ..

انگار تنها ماندن .. تنها بودن .. شغل ام شده .. پيشه ام ..

با اوست كه صدايم مي گيرد ..

با اوست كه بغض هايم آبستن اشكها مي شود ..

فقط اوست كه كمي مرا مي فهمد و تنهايم نمي گذارد ..